Het is nu drie weken geleden dat ik mijn binnenste schaamlippen heb laten verkleinen, de labiacorrectie. En wat ben ik er blij mee! Ik ben van tevoren ontzettend zenuwachtig geweest, ik heb nachten wakker gelegen, maar geloof mij als ik zeg dat dat echt niet nodig is. Hieronder kun je over mijn ervaring lezen, maar ik wil je vooral meegeven: als je wilt, twijfel dan niet te lang. Het resultaat is het zeker waard!

Begin december was het zover. Vroeg in de ochtend kwam ik aan bij kliniek Veldhoven. Ik werd door de assistent ontvangen en mocht meteen mee naar boven. Daar mocht ik me uitkleden en maakte ze foto’s. Ze vertelde dat veel mensen na de operatie kritisch gaan kijken en het daarom belangrijk is om het verschil te kunnen zien. Ik werd meegenomen naar de operatiekamer, waar de behandelend plastisch chirurg en een assistent op mij wachtte. Ze waren heel vriendelijk en we kletsten door heel de ingreep heen. De verdoving was niet fijn (oké, heel vervelend), maar je moet maar denken: het duurt 2 seconde en daarna heb je er geen last meer van. Vanaf dat moment voel je natuurlijk niks meer. Binnen een half uur was het klaar. Ik kreeg een grappig broekje aan met een icepack erin, waar ik natuurlijk niks van voelde. Daarna werd ik opgehaald, dat raad ik je ook zeker aan. Kun je lekker relaxed op een handdoek zitten en even bijkomen.

De eerste 3 dagen heb ik trouw één uur op een opgerolde handdoek gezeten (in de vorm van een banaan) en daarna heb ik het 10 minuten gekoeld. Samen met paracetamols, ben ik deze dagen goed doorgekomen. Lopen voelde raar en dit deed ik zo min mogelijk. De 4e dag na de operatie was het Sinterklaas, op deze dag kwam familie, waardoor ik in de avond niet meer heb kunnen koelen en niet meer op mijn handdoek zat. Ik zag dat het in de avond opgezwollen was, de volgende dag heb ik weer met regelmaat op de handdoek gezeten om de druk te zetten. Na 4 dagen ben ik wel rustig gaan wandelen en bewegen. Ik ben nog niet gaan werken en ben afwisselend op de handdoek gaan zitten, vooral omdat dit fijner voelt. Een week na de operatie ben ik intensiever gaan bewegen. Ik heb meegeholpen in huis en de tafel gedekt. Dit voelde goed. Na een volle week ben ik weer gaan werken. Dit voelde de eerste dag onprettig. Ik merkte dat het meer ging opzwellen.

Na twee weken had ik de controle afspraak. Alles zag er goed uit. Ik kreeg nog paar tips. De hechtingen bleven er bij mij wel in, vaak halen ze die eruit, maar het was nog niet helemaal aan elkaar gehecht. Ze zijn oplosbaar, dus dat is geen probleem.

Precies drie weken verder, en ik ervaar nauwelijks last. Ik kan weer naar terrasjes en de stad in, zonder dat ik eraan denk. Ook kan ik weer op normale stoelen zitten, zonder dat ik me oncomfortabel voel. Ik draag weer strakke broeken, wandel weer, kan weer goed met kinderen werken. Het fietsen en sporten houd ik nog af uit voorzorg, maar ik heb zelfs weer het gevoel dat dat zou kunnen! Natuurlijk niet verstandig, maar fijn dat het zo snel geneest en dat ik weinig pijn heb ervaren (zover)!