Mijn consult vond plaats in december 2018. Ik werd vriendelijk ontvangen, wat natuurlijk hartstikke fijn en geruststellend is. Het gesprek zelf was erg goed, helemaal niet ongemakkelijk. Het begon (geloof ik) met een korte kennismaking en ik gaf uitleg over mijn probleem. Van tevoren heb ik een gezondheidsenquĂȘte ingevuld, die toen besproken werd. Toen wilde ze even kijken. Het aan- en uitkleden duurde langer dan het kijken, dat was (letterlijk) binnen drie seconden gebeurd. Toen kreeg ik een PowerPoint te zien, met enkele foto’s van voor en na. Dat zag er allemaal veelbelovend uit. Verder werd ik heel goed voorgelicht over eventuele complicaties na de behandeling. Op het verzorgen werd erg de nadruk gelegd, wat natuurlijk hartstikke goed is. Einde gesprek, ik kon bij de balie mijn operatie plannen.
De dag van de behandeling (13 februari 2019) werd ik weer netjes ontvangen. Bij de balie moest ik het contract afgeven, betalen en ik kreeg twee brieven met praktische informatie over de nabehandeling etc. Ik werd opgehaald door een aardige mevrouw. Ze bracht me naar een aparte kamer, daar mocht ik me uitkleden. Sieraden en mijn vest moesten ook uit, ik mocht wel een t-shirt aanhouden. Al je spullen mogen in een kluisje. Zij hielp me met het operatiejasje en er moesten foto’s gemaakt worden, daarvoor krijg je rubberen handschoenen en dan moet je even met je benen wijd gaan staan en het met je vingers uit elkaar spreiden. Daarna gaf ze me een badjas, slippers en een mooi mutsje dat op een badmuts leek. Toen ging ze even weg om twee paracetamols en een bekertje water te halen. Ik ben absoluut geen held in het slikken van pillen, dus ze brak ze voor mij in vier delen. Ze zorgen er zo goed mogelijk voor dat je je op je gemak voelt. Even checken of de verpleegkundige klaar is en ik mocht mee de operatiekamer in. Ik moest gaan liggen op een stoel met verstelbare beenstukken, mijn benen werden gespreid. Schoonmaken die handel en de prikken voorbereiden etc. Toen kwam de chirurg binnen. Kort daarna konden ze de prikken gaan zetten. De aardige mevrouw had al voorgesteld dat ik haar handen vast mocht houden en daar hield zij zich dan ook aan. Dat geeft een gevoel van vertrouwen en medeleven. Soms vergat ik te ademen en dan zeiden ze: ”Even diep inademen.” Gelukkig vielen de prikken mee bij mij, maar ik kan me voorstellen dat het bij anderen misschien ontzettend veel pijn doet. Gewoon blijven denken aan waar je het voor doet, de pijn is kort. Na de prikken konden ze beginnen. Eerst het weghalen, dan het dichtbranden van de bloedvaten (mmm… verbrand mensenvlees) en dan nog het hechten. Daarna krijg je een soort ongesteldheidsonderbroek aan met een koelelement erin waar je niks van voelt vanwege de verdoving. De chirurg vroeg vaak of het nog ging met me, waarop ik steeds ”ja” antwoordde. We hebben de hele tijd gekletst en de tijd vloog voorbij. Daarna werd ik naar een aparte kamer gebracht door de aardige mevrouw, ik kreeg een magazine om te lezen en even later kwam de chirurg nog kijken hoe het met me ging. Het koelelement mocht eruit en ik mocht naar huis. Eerst nog even de eerste controleafspraak plannen, die twee weken later plaatsvindt. Die moet dus nog komen, maar daarna zal ik hier wel weer wat plaatsen.
Het is vandaag de maandag na de operatie. Gisteren was de eerste dag dat ik gestopt ben met koelen (wat de eerste drie dagen na de ingreep elk uur maximaal 5 tot 10 minuten moet, of totdat de zwelling weg is). Woensdag was het koelen geen probleem, in eerste instantie voelde ik nog niets door de verdoving. Maar donderdag was vreselijk, het koelen deed gewoon pijn. Vrijdag ook nog, maar minder en zaterdag gelukkig niet meer, maar het bleef onprettig. Ook zit ik sinds gisteren niet meer op een kussen voor tegendruk. Wel spoel ik nog na ieder toiletbezoek, wat moet twee dagen lang na de operatie of totdat de wondjes dicht zijn, dat is bij mij nog niet het geval. Daarnaast geeft het mij een goed gevoel, ik weet zeker dat het goed schoon is dan.
De operatie vindt altijd plaats op een woensdag. Ik zit nog op school, maar ben die woensdag, donderdag en vrijdag niet gegaan. Ook heb ik me ziekgemeld voor mijn werk die zondag. Het is belangrijk om rust te nemen. Maar vandaag ging ik weer naar school. Het nadeel van deze ingreep is dat je zes weken niet mag fietsen (of paardrijden). Ik heb het stiekem wel uitgeprobeerd zaterdag, dat ging eigenlijk vrij goed, weinig pijn. Dus ik belde vanochtend de kliniek op om te vragen hoe erg het was als ik ging fietsen. Daar kreeg ik netjes antwoord op. Als ik ging fietsen, is er de kans dat mijn wondjes (verder) opengaan, dat risico wilde ik liever niet lopen, dus ik heb de bus genomen. Ook mag je twee weken lang geen strakke broeken dragen, dat is het enige wat ik droeg en in een joggingbroek naar school vind ik niet echt fijn. Gelukkig kon ik een paar broeken lenen van mijn vriendinnen. Ten slotte mag je twee weken lang niet sporten. Ik kan een heleboel dingen gewoon doen trouwens.