In juli 2009 heb ik een liposuctie ondergaan aan mijn buik, maag en billen. Ik heb een BMI van circa 20 / 20.5 waarbij er dus geen sprake is van overgewicht maar echt enkel plaatselijk een ophoping van vetcellen. Zodra ik iets in gewicht aankom verschijnt dit direct zichtbaar op mijn buik. Mijn billen waren ongelijk waardoor deze overliepen in mijn bovenbenen zonder een echte scheiding, ik had dus geen zichtbare bilnaad. Het vet zat bovendien ook ongelijk verdeeld over beide billen dus ik had een ongelijk achterwerk.

Voorafgaand aan de ingreep heb ik mij terdege voorbereid. Mensen willen wel eens denken dat zodra er cosmetisch voor staat een operatie minder ingrijpend of makkelijker is, echter een operatie is en blijft een operatie met alle mogelijke gevolgen van dien waar men zich als patiënt goed op moet voorbereiden en serieus dient te nemen. De verantwoordelijkheid voor het goede resultaat ligt niet alleen bij de chirurg.

Circa 2,5 á 3 weken voor de operatie ben ik gestopt met het innemen van Aerius, dit is een anti histamine tegen allergie die ik normaal dagelijks slik. Ik ben hiermee gestopt omdat ik geen onnodige stoffen in mijn lichaam wilde hebben voorafgaand aan de operatie. Tevens ben ik in dezelfde periode gestart met het innemen van Arnica druppels van dr. Vogel. Deze nam ik 3 maal daags in, 8 druppels per keer in een laagje water, tijdens de maaltijd. Hier ben ik nog 2 weken na de operatie mee doorgegaan. Circa 3 weken voor de operatie ben ik gestopt met het drinken van alcohol en heb ik mij aan een koolhydraten beperkend dieet gehouden waarbij ik dus geen pasta’ s, noedels, brood of aardappels at, geen rood vlees en zeer weinig vlees en in het geheel geen suiker, wel gevogelte, veel vis, veel groenten en bij elke avondmaaltijd een groene salade.

Ik ben in de middag in de kliniek geopereerd. In de toegewezen rustkamer werd een infuus aangebracht voor tijdens de operatie. In deze kamer kon mijn partner de tijd van mijn operatie wachten en zich vermaken met films en tijdschriften tot ik weer terug zou komen. Rond 13:00 uur werd ik in de operatiekamer door de chirurg, de operatie assistente en de anesthesist eerst uitvoerig bekeken en besproken, waarbij werd overlegd wat er precies ging gebeuren, wat er mogelijk was en wat er niet mogelijk was. Eerder was dit al gedaan tijdens het uitgebreide consult maar ook bij de operatie werd alles nogmaals doorgesproken. Bij cosmetische operaties is een realistische verwachting van groot belang en ‘tussen de regels door hopen’ op een beter resultaat dan de chirurg aangeeft is onverstandig.
Hierna kon ik op mijn rug op de operatietafel plaatsnemen en werden de elektroden aangesloten tbv de hartbewaking en werd het infuus aangesloten. Ik bleef volledig wakker en bij bewustzijn en voelde mij ook niet suf of moe. Ik ben geen moment van de operatie ingedommeld maar was overal helder bij. Ik kreeg een deken over mijn benen heen om mij warm te houden en er werd een laken vlak voor mijn gezicht gehangen waardoor ik geen uitzicht had op het werkterrein van de chirurg. Na het inspuiten van de verdoving werd de vloeistof bij mijn buik ingebracht. Dit veroorzaakte een vervelend gevoel vergelijkbaar met het gevoel wanneer je naar het toilet moet en dit inhoudt, je buik zwelt duidelijk voelbaar op, weliswaar met een koude vloeistof en begint heel zwaar aan te voelen, alsof je een bouwvakkers riem om krijgt, maar dan in je huid ipv aan de buitenkant. Het is niet pijnlijk maar je voelt het wel heel duidelijk en bewust. Persoonlijk vond ik dit ook het engste gedeelte omdat ik op dit punt de regie over mijn eigen lichaam volledig uit handen moest geven aan de chirurg. Natuurlijk vertrouw ik erop dat de chirurg weet wat hij doet maar ergens in je achterhoofd zit toch dat kleine stemmetje dat zich afvraagt of hij wel echt elke seconde oplet en je niet per ongeluk te veel vloeistof binnenkrijgt en je uit elkaar zult spatten. Dit zijn absoluut geen reële gedachten of serieuze overwegingen maar puur gevoelsmatig, het is een eng gevoel, zowel lichamelijk als mentaal vanwege het volledig op anderen vertrouwen.

Vrij vlot na het inbrengen kon begonnen worden met het weghalen dmv de canules. Hier voelde ik absoluut niets van. Geen pijn maar ook de canules voelde ik nauwelijks. Omdat ik toch nieuwsgierig was naar wat en hoe het precies gebeurde heeft de operatie assistente met de digitale camera tijdens de handeling enkele foto’s gemaakt van mijn buik en deze ook tijdens aan mij op de camera laten zien. Ik kan mij voorstellen dat niet iedereen hier nieuwsgierig naar is of dat dit bij iedereen aan te bevelen is, ik vond het zelf erg interessant om het te kunnen zien. Na ongeveer een ruim uur tot anderhalf uur kon ik mij omdraaien en kon aan de billen begonnen worden. Na de operatie merkte ik dat het zeiltje waar ik op lag behoorlijk doorweekt was, maar hier heb ik tijdens de operatie en ook na het omdraaien niets van gemerkt, waarschijnlijk door de verdoving. De deken werd weer gedeeltelijk over mij heen gelegd om warm te houden maar ik heb de operatie niet als koud of fris ervaren. De deken was comfortabel maar geen noodzaak.

De billen gaven aanzienlijk meer werk, ook omdat deze mooi gelijk gemaakt moesten worden. De chirurg is ettelijke malen omgelopen en weer terug om ervoor te zorgen dat alles echt gelijk werd. In eerste instantie heb ik niets van de ingreep gevoeld, echter halverwege werd het een periode lang onaangenaam. Dit omdat het onderste gedeelte van mijn billen, bij de overgang naar mijn bovenbenen, de verdoving eindigde. Een groter vlak bij verdoven zou echter een kleine zwelling kunnen veroorzaken en hoe minimaal ook, zou dit van invloed kunnen zijn op het eindresultaat omdat het dan niet exact te zien zou zijn. Ik kon niet daadwerkelijk de bewegingen van de canule voelen maar wel het tegen het onverdoofde gedeelte aanstoten, dit was een bepaald onaangenaam gevoel. Enigszins pijnlijk, niet in die mate dat het echt heel erg veel pijn deed en het duurde ook bij elk contactmoment net te kort om echt heel pijnlijk te worden maar het was zeer zeker geen prettig moment tijdens de operatie. Dit heeft ongeveer een klein half uur geduurd. De chirurg is duidelijk met cm werk en precisie werk bezig geweest en zo rond 16:30 uur zat de operatie erop. De operatie assistente en de anesthesist zijn hierna nog ruim 20 minuten bezig geweest met het inpakken. Nu bleek voor mij pas dat er toch wel erg veel vloeistof onder mij lag en ik op een niet langer schone en droge operatietafel lag, ik heb hier tijdens de operatie niets van gemerkt dus dat was een vreemde constatering op dat moment. Ik ben volledig rondom ingeplakt met grote maandverbanden om het lekken die nacht op te vangen. Bewegen ging moeizaam, niet vanwege pijn maar omdat mijn lichaam niet volledig wilde meewerken met de bewegingen die ik wilde maken, het ging allemaal niet zo soepel meer en ook dat was een vreemde gewaarwording. Uiteindelijk kon ik wel rustig opstaan van de operatietafel en tijdens het opstaan kon ik dus ook al zien dat mijn buik aanzienlijk platter was dan voor de operatie, een prachtig gezicht!

In badjas naar de rustkamer gelopen waar ik even rustig kon liggen. Al snel kreeg ik een koffie waar ik inmiddels flinke behoefte aan had en een paar broodjes. Sinds een licht ontbijt had ik niets meer gegeten of gedronken dus dat was erg welkom. Het infuus bleef nog even in uit voorzorg, maar kon vrij snel alweer verwijdert worden. Samen met mijn partner kon ik hier rustig bijkomen maar dit ging eigenlijk redelijk vlot omdat ik geen pijn had en mij ook niet slap of beroerd voelde. Na een koffie was ik eigenlijk wel gewoon helemaal in orde. Veiligheidshalve werd ik verzocht toch gewoon nog even rustig op de kamer te blijven maar na ongeveer anderhalf uur was ik wel klaar om naar het nabijgelegen hotel te verplaatsen. In verband met het controle bezoek de volgende ochtend  hebben wij een kamer vlakbij geboekt en zijn wij niet heen en weer naar huis gereden maar bij mensen die dichterbij wonen kan dat natuurlijk wel. Ik heb in het hotel gegeten, het zitten ging wel ongemakkelijk omdat ik als een soort michelin-mannetje tonnetje rond was ingepakt. Bewegen ging erg ongemakkelijk maar waarschijnlijk dacht iedereen in het hotel dat ik zwanger was, gezien de plekken die waren opgezet door de maandverbanden.

Ik ben geen moment beroerd geweest en heb de rest van de avond op bed gelegen en tv gekeken, dit eigenlijk omdat er toch weinig anders te doen viel dan te wachten tot ik kon slapen en de volgende ochtend weer naar de kliniek kon. Het voelde wel heel erg onaangenaam en de behoefte aan een douche was dan ook groot. Ook naar het toilet was een uitdaging en als je geen deurklink of grepen in de buurt hebt, red je dit eigenlijk niet in je eentje, omdat je simpelweg nauwelijks door je benen kunt zakken naar de toiletpot. Rond 9:30 uur konden we de volgende ochtend weer terecht in de kliniek waar de verbandjes weer werden weggehaald en mijn huid werd schoongemaakt. Inmiddels was de verdoving volledig uitgewerkt en ging bewegen echt heel moeizaam. De wondjes die overigens niet gehecht waren, waren nu inmiddels echt pijnlijk. Ik heb zelf vrijwel geen vloeistof gelekt en de maandverbanden waren vrijwel allemaal nog droog, blijkbaar ruimt mijn lichaam alles liever zelf op. Het drukken op de wondjes was absoluut pijnlijk maar op een vreemde manier ook prettig omdat er dan wel direct zichtbaar wat vloeistof uit lekte. De wondjes zijn afgedekt met hechtpleisters waarna ik het drukpak aan kon trekken. Dit deed ik liever zelf omdat ik toch beter zelf kon voelen hoe dit het beste aangetrokken kon worden. Het werd een flinke worsteling omdat ik niet zo beweeglijk en wendbaar was als ik zelf had gewild en de boel inmiddels ook pijnlijk was.

Eenmaal thuis heb ik deze dag vrijwel niets meer gedaan behalve op de bank liggen en bijkomen, ik was enorm vermoeid door de operatie zelf en het elders overnachten, het zijn toch een hoop indrukken die je opdoet dus ik ben ook gewoon op de bank ingedut. De volgende dag en de dagen erna bleek hoe moeilijk het lopen ging. Ik had de luxe van 4 weken vrij en had dus geen enkele haast om weer snel ter been te zijn, dus ik heb goed de tijd genomen. Wel elk uur even een rondje gelopen maar het kostte mij zeker 2 minuten om langzaam overeind te komen, de buik was behoorlijk gevoelig en ik kreeg mijzelf niet volledig opgericht.

Na exact 1 week ben ik gestart met 2 wekelijkse lymfedrainage bij de fysiotherapeut. Hier bleek ook al snel dat ik vrijwel geen vocht vasthield dus konden we snel overgaan tot massage ter voorkoming van verklevingen van het littekenweefsel. Zeker bij slanke vrouwen is het risico van verklevingen groter en komt het vocht vasthouden minder frequent voor, aldus de fysiotherapeute. De eerste week was de massage pijnlijk maar merkte ik wel direct erna dat ik losser was en makkelijker kon bewegen. Vanaf 2 weken na de operatie ben ik begonnen met echt bewust proberen rechtop te staan zonder te smokkelen en erop te letten dat ik weer een goede houding aannam. Dit lukte pas echt goed ongeveer 3 weken na de operatie. Momenteel is de operatie ruim 4 weken geleden en onderga ik nog steeds 2 wekelijks de massage bij de fysiotherapeute. Het drukpak draag ik nu ongeveer 10 uur per dag, overdag. Tijdens het slapen draag ik deze niet. Na ongeveer 3 weken heb ik een volledig nieuw type pijn ervaren, over het algemeen voelt alles als een soort van stevige spierpijn en wordt je als vanzelf in elkaar gedrukt en is het niet goed mogelijk om te strekken, maar na 3 weken kwamen hier plotseling scherpe steken bij. Dit heeft ongeveer 3 dagen geduurd en bleek het herstellen van de zenuwen te zijn. Dit is een korte periode voelbaar op alle plekken waar door de operatie de zenuwen vernield zijn en een volkomen natuurlijk proces, maar wel even heel onverwacht. Na die 3 dagen was het weer voorbij en kwam de normale spierpijn weer terug, blijkbaar waren toen de zenuwen weer hersteld overal.

Momenteel ervaar ik, ruim 4 weken na de operatie, zeer incidenteel nog wat pijnlijke momenten, vooral bij onverwachte bewegingen. Sporten doe ik weer sinds enkele dagen en ben ik rustig aan het opbouwen, zowel de cardio als de krachttraining, wel met lichtere gewichten dan ik voor de operatie deed maar ik verwacht dat dit met ongeveer een week weer op het oude niveau zit.

Ik heb zelf enkel de eerste week wat blauwe plekken gehad, dit waren echter meteen al de gele en licht bruine plekken, paars en blauw heb ik niet gehad. De plekken waren na 2 weken ook weer weg. De wondjes waren na een week ook volledig dicht zodat ik de hechtpleisters na een ruime week heb verwijdert. Na 2 dagen heb ik weer gedoucht, dit was wel erg moeilijk omdat ik niet volledig recht op kon staan en de waterstralen ook pijnlijk waren op mijn buik.

De operatie was in ieder geval alles waard en het resultaat is nu al na een maand boven verwachting en precies wat ik hoopte; een figuur in balans en in verhouding.